نقد فیلم های ایرانی

از سریال های قبل از انقلاب اطلاعات چندانی در دست نیست تنها اطلاعی که از فیلم های ایرانی هست بیشتر مربوط میشه به فیلم سینمایی که به "فیلمفارسی" معروف اند.
فیلمفارسی محصولی سینمایی است که مولفههایی همچون داستانپردازی عجولانه، قهرمان سازی، رقص و آواز کابارهای بدون ارتباط به داستان،پرداختن به زنان روسبی، نبود روابط علت و معلولی، عشقهای غیرواقعی، حادثه پردازی و غیره اشاره دارد. این فیلمها عموماً با گرته برداری از سینمای هالیوود وهند و در فضایی ایرانیزه ساخته میشدند که نه محتوایی داشتند و نه پیامی،فقط برای فروش بیشتر ساخته شده بودن.

بعداز انقلاب و به طبع آن انقلاب فرهنگی محتوی سریال ها و فیلم سینمایی نیز تغییر کرد و گاهاً سریال ها و فیلم های سینمایی فاخر و معناگری تولید شد که می توان به سریال های مانند؛امام علی (ع)،کوچک جنگلی،در چشم باد،،مختارنامه،روزگار قریب،کوچک جنگلی و سریال طنز حاوی پیام اجتماعی مانند؛شب های برره،سریال های رضا عطاران و سریال پایتخت و تجربههای دیگر.... را می توان اشاره کرد.

در حوزه فیلم های سینمایی معدود فیلم های پرمحتوی و معناگری تولید شده که می توان به فیلم هایی مانند:درباره الی، آژانس شیشهای،سفر به چزابه،بادکنک سفید،از کرخه تا راین،خانه دوست کجاست؟،کمالالملک،بایسیکلران،مرگ یزدگرد و...تجربه های اشاره کرد.

متاسفانه بیشتر سریال های تلویزیونی که تا به حال از صدا وسیما پخش شده و پخش میشه هیچگدنه پیام خاصی ندارندو بیشتر آنها مضمون غم آلود دارند که ناخواسته غم،استرس و نگرانی را در جامعه رواج می دهند و متاسفانه تولید اینگونه سریال های تلویزیونی در صدا و سیما روبه فزونی شده هیچگونه پیامی خاصی برای مخاطب ندارند مانند؛کیمیا،ستایش،تنهایی لیلا و امثالم که بسیا زیاد هم هستند بیشتر مصائب و مشکلات یه قشر از جامعه را نمایش می دهند وقتی سرپرست خانواده با خستگی از سرکار خانه می آید مجبور می شود سریال هایی را دنبال کند که خستگی اش را چندین برابر می کند و همچنین سریالهای آپارتمانی مانند؛ساختمان پزشکان،شمعدونی،پلاک یک،راستش را بگو،خانه اجاره ای که هیچگونه محتوی القایی مثبت ندارند و فیلم های سینمایی درج ب یا 2 که به فیلم تجاری نیز معروف اند که مضمون عاشقانه و سطحی دارند و فقط برای درآمد ساخته شده اند،امروزه اکثر فیلم سینمایی که در سینماها به اکران عمومی درمیاد از همین نوع هستند.(تجاری)

شاخصه همه فیلم ها سینمایی و سریال های خوب و بد ایرانی حرّاف بودن آنهاست تا جائیکه می توان گفت بعضی فیلم ها چنان دیالوگ( "حرف زدن") زیاده که رو مخ مخاطبین را میره و تحمل دیدنش خیلی سخته، اینگونه فیلم ها فقط در ایران تولید میشه و ضعف عمده فیلم ها و سریال های ایرانی همین "وِراجگونه" بودن(دیالوگ بی شمار) این فیلم هاست
همانطورئیکه همه می دانند فاخرترین فیلم های جهان که هم مایه طنز داشتند و هم محتوی غنی فیلم های صامت چارلی چاپلین بوده که هنوزم تمامی فیلم هایش ارزش چندین بار دیدن را دارد،از فیلم های کودک نیز که بزرگ و کوچک را پای تلویزیون می کشاند می توان فیلم های کارتونی تام و جری،پلنگ صورتی،پت و مت و...اشاره کرد با وجود اینکه ناطق نیستند ولی ساعات خوشی را برای بیننده رقم می زنند.

حالا که ساخت فیلم های صامت چندان عقلاتی نیست بهتر از دست اندرکاران هنرهفتم ایران از دیالوگ های کم و پرمعنی بهره ببرند و در مقال قیاس اگر بهترین فیلم های سینمایی خارجی را دنبال کرده باشین متوجه شدین که از دیالوگ های پرمحتوی و اندک در فیلم هایشان استفاده میکنن و زبان بدن شاخصه اصلی اینگونه فیلم هاست مانند؛نجات سرباز رایان،- «پدرخوانده،کازابلانکا،- «لورنس عربستان و....ولی متاسفانه اکثر دیالوگ های فیلم های سینمایی و سریال های ایرانی بسیار زیاد و کم محتوا است و مضمون فیلم و موسیقی آنها نوعی غم و استرس را در جامعه رواج میده و از هنر "زبان بدن"کمتر استفاده شده است.

امید است که کارگردان ها و تهیه کنندکان فیلم های ایرانی نگرش خود را تغییر بدهند و در راستا و امتداد فرهنگ اصیل ایرانی قرار بگیرند که متاسفانه یا خوشبختانه بخش عمده از فرهنگ سازی جامعه بر دوش آنها قرار گرفته است.

#سهراب

join: @malujehnews