درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
______________________________________244
ما نه از بلبل خوشیم و نه از گل
نه یاد دوست شوق آرد و نه مُل
ساغر و ساقی و زلف یار،عبث
است،جمله ابراز وجودست و رُل
______________________________________243
من خمارم و چشم به دست او دوختم
همچو پروانه ام ز نور شمع او سوختم
چشم به هر ساقی ندوزم هرگز
من باقی ام و می به سلامت او ریختم
____________________________________242
مرکز،چون توئی باشد از برون
برآیندش جنگ بینی و فسون
تهی کن درونت را غیر او
صلح بینی و صلح بینی،اندرون
___________________________________241
چنین مستم که آن ساقی
به حیرت ماند و آن باقی
عاقل و باهوش و باخود
عمر به یغما بردند الباقی
_____________________________________240
باقی،مات مبهوت درمانده بود
از رنگ جام و می وامانده بود
ساغی و سیمین ساق و می
یاغی آمد و قدح،جامانده بود
____________________________________239
میل گنه ز توست و من بی چاره ام
میل توبه ز توست و من چه کاره ام
میل گنه ز توست و توبه ز تو
میل همه ز تو،به تنبیه ات درمانده ام
______________________________________238
من چگونه ایراد گیرم از خلایق
یوسف را دیدیم که بُوَد حقایق
رهایی،غیر او خواست ز زندان
کینه گرفت و نگه داشت مضایق
_____________________________________237
من آن جانم که در کالبد نگنجم
سپهر گردونم،درین گنبد نگنجم
معمایست،دریا در قطره بگنجد
بسان عاشقم که در معبد نگنجم
____________________________________236
تو گمان بری که بسیارگویی هنر است
زائده ذهن بیمار و همیشه ضرر است
یا فضا بگشای که کام دنیا،همین است
یا قرین عشق بنشین که دُر بشر است
____________________________________235
ابلیس را لعنت و فریب نصیب گشت
حوا متهم به همراهی و ترغیب گشت
طرح آفرینش چنین بود و چنین شد
سنگینی اختیار بر آدم،تصویب گشت
_____________________________________234
در برق نگاهت،نور یار دیدم
در دامنت،خود را دچار دیدم
مات چشمان تو گشتم،نورا
در حالت دیده ات خماردیدم
____________________________________233
اصواتی نظم گردید و چکامه گشت
عارفانه بود،چرخید و هنگامه گشت
نور ز آفتاب خبر داد و ما ز چشمه
صادقانه سرودش و کارنامه گشت
______________________________________232
دنیا جلوگاه اوست و برآیند اوست
من در عجبم،چرا گویند بی وفاست
دنیا عادلست و چو آینه "هرنما"
بنماید کارها به رخ،گویندبی رواست
___________________________________231
گاهی عاقل نیز خیال بد کند
خوبی بیند و اشکال بد کند
من در گردش زمانه دیدم
گاه فرزانه نیز احتمال بد کند
______________________________________230
در شاهد بازی یار،قرعه به ابلیس زدند
طرحی نو بود که متهم به تلبیس زدند
جور بقای آدم نیز بر دوش حوا شد
متهم به همراهی او گشت،تدلیس زدند
_______________________________________229
گر نا امیدی و درها بسته است
از همه بریدی و دل خسته است
راهی هست،ساده و آسان کان
در عوض کردن کلید،نهفته است
_______________________________________228
این همه درس خواندی که چه
یا فراتر،به عشق راندی که چه
محروم ز می و حالی کنون
در دام این همه بندی که چه
________________________________________227
به چه مشغول کنم دلم را مشغول ذمه توام
به چه سیراب کنم تنم را،معلول چشمه توام
همه ره دویدم و همه را پوییدم به جهان
جز تو نباشدمرا دوا،چنگ نوایم و زخمه توام
________________________________________226
هر کی به چیزی مشغول است و دلگرم
به حقیقت گم شده ست ،به دور سرگرم
تا یکی روزی سر برون آرد در جهان
بشکند سردی و منجی باشد و پشتگرم
______________________________________225
اخلاق دانی به چِه ماند
تعلیم و تربیت بچه ماند
هر چه گویند،نپذیر، که
قصه به بزاز و پارچه ماند
_________________________________________224
این علم بشر ره گشا نیست و گره است
گر چه به ظاهر پیشرفت و ماهره است
گره اندر گره اندر گره است
عاقبت کلاف سر در گم و حاضره است
________________________________________223
دانی که حرف آخر به چیست
راز در مرگ و درک هستیست
تجربه شوند و کس نتواند بیان
حقیقت جویند و نداند کیست
_________________________________________222
دانی که عاشق کیست
بسان مرگ مغزیست
همه بدن ز کار بیفتد
الی دلی که رهنیست
_________________________________________221
این حرف من نیست و حقیقت است
گر چه مذهب و دین به حکمت است
بهر کنترل نرم و خلق سرکش است
ریشه در وهم جدایی و زحمت است
_________________________________________220
دانی علم دنیا به چه را ماند
در مثل چارچوب سرا ماند
یکی را زیر برد، یکی دیوار
دیگری سقف و بی گرا ماند
______________________________________219
در معرفت خویش کوشانم و پر تلاش
کوشش من بسیار و خدایا کن طلاش
هزار سال عمر دهی و فرصت تحقیق
نیرزد به لطف و عنایتت،گوهری تراش
________________________________________218
در جولانگه ذهن و تیزی آن
ما اهل دلانیم و پرهیزی آن
باشد که گربز و باهش شما
علم ما بحری و زر ریزی آن
__________________________________________217
عاشقان نشسته در جمع و دلی حیران دارند
کنج خانه شان کعبه و صفای بی کران دارند
به گوشه چشمی همه عالم ببازند
دلی صاف و درس ازلی و گنجی گران دارند
________________________________________216
فکر،نشان وجود غیر اوست
خدایت فاصله دو فکر توست
خموشی و حضور طلب،گرچه
وجود غیر نیاز حضرت دوست
________________________________________215
مدتی صبر کردیم،اندکی نیز هم
عنایتش نیازمندیم و تجویز هم
حرکت جوهر ما و صبر، نیاز
رفت حوصله و صبرم،پرهیز هم
________________________________________214
زیرک دل باشید،نه ذهن و بیان
حدیث عشق گویم و نفرت آن
ذهن،وَهم جدایست و دل،یکی
دل بسان بهارست و ذهن،خزان
________________________________________213
دانی چرا آدمی در پی خوبیست
نیازش به تاییدست و سوریست
تایید، پایه اش باشد و تمجید
ناید جوابش خوبی و، بدییست
_______________________________________212
دانی که وقت سحر کی بود؟
گذر از خیر و شر و حی بود
بی عقل و بی کثرت و لا شو
بی رنگ و بی سو، در پی بود
_______________________________________211
در دهر کسی را من هشیار نمی بینم
در شهر کسی را من بیدار نمی بینم
هر یک مشغول و ولی در خواب
در بحر کسی را من بی یار نمی بینم
________________________________________210
عاقل و هشیار و فرزانه منم
عاشق و همیار و دیوانه منم
تا شود مستمر مستی من
حاجب دیوار رواق خانه منم
________________________________________209
دیوانه صفتم خوانند دیوانگان
دیوانه منم، باشد شما فرزانگان
عاقل به بند و من بی نهایت
دیوانه شدم و آزادم از بیگانگان
________________________________________208
من باده به دست تو سجاده نشین
من شادم و مست تو غمباده نشین
افتاده به دام،هر یک به گمان
من مانا و رست تو درمانده نشین
_________________________________________207
نشستند و گفتند و برخواستند
شستند و بریدند و بر ساختند
ازهمه علوم نوشتند و پاییدن
چرخیدند و حقیقت را نیافتند
________________________________________206
پی یار، رسیدم به صحرا
گفته بودند منشین هر سرا
عارفی بود باده به دست
گفتا بهل جستن،گیر باده را
______________________________________205
کار جهان سهل است و آسان
اشتباه گرفتند و گفتند، آنان
رنج،ز دوئی است و جدایی
آرامش به حضورست و جان
_________________________________________204
هیچ پنداری جهانی فارغ از تصور ما
غیر آنچه گفته شد در ادیان منور ما
خالق اش کیست و کجاست، چونست
بسته شد ذهن ما و نیست محور ما
_______________________________________203
دانی که چرا جنگ هاست
مطلق نبودن حق هاست
نسبت است امر جهان و
چاره،به زیر خرابه هاست
_______________________________________202
من حدیث غیر نتوانم بیان
مثل او را نیست اندر جهان
ز هر چه گویم جمله اوست
از جماد و از نبات و غیر آن
_______________________________________201
گوشی خواهم راز آشنا
حدیثی خوانم و خوانا
شمه ای گوید و گویم
نوشمش سِر جهان مانا
_________________________________________200
ما چقدر فراموش کاریم و بس
ایراد ز دیگران میگیریم و کس
نیک ننگریم، زاده آن شهوتیم
بقای ماست و خاشاک و خس
________________________________________199
مرا زخویش گرفتند و دادند دل
همه روز و شبم بود با ذهن یکدل
همه جای جهان ز شوق او جنبان
همه در سیر سلوک، با دل و بیدل
______________________________________198
اعتبارم ز اعتبار اوست گر معتبرم
اختیارم ز اختیار اوست گر مخیرم
همه اوست گر خیر شر است،ظاهر
افتخارم ز افتخار اوست گر مفتخرم
_______________________________________197
زندگی چیست؟زایش فکر حواس
زندگی چیست؟آن شادی و هراس
هر کسی به گمان خدایی دارد
زندگی اوست،شاکری گر ناسپاس
_______________________________________196
نرود فکر خیالت هیچ از سرم
فرخنده روزیست آیی در برم
گرچه شوم همچو خیال
بودنت مثال بالست و من پرم
_______________________________________195
پایین ترین ارتعاش آگاهی، کلام است
گر چه شروع اش اغلب با سلام است
لب ببند و ذهن خموش کن،یارا
تا ببینی هر چه بودست و غلام است
________________________________________194
ذهن،مرده ست و مرده جوی
گذشته و آینده را کرده خوی
ترس ز زنده بودنست،نه مردن
زنده را زنده جوی و زنده پوی
________________________________________193
خوردن، توُّهم جداییست و زلت
مردن قبل مردن دواست و صولت
خوردن ز دانش ذهنست و خواری
بپرهیز هر چه لغزش است و غفلت
________________________________________192
شغل،نمود تَوَهُم است و جدایست
بی شغلی جوهر است و خدایست
شغل یعنی منم هستم غیر او
هیچ شو،شغل زوالست و تباهیست
_______________________________________191
من نمیدانم، مرگ و زندگی دست خداست
یا به نفرین و خواهش و مناجات دعاست
یا فرشته مرگ بانی آنست و امراض
یا به دستور شخص دیگرست و رواست
________________________________________190
من راهی توام ای مقصد درست
تو ناجی منی ای بر قصد درست
راهها پیموده شد آخر به هیچ
من جویای توام ای رصد درست
________________________________________189
من با نگاهت دل را زدودم
من با امیدت راه را دریدم
لطف و عنایت بود،جانا
تو را دیدم و ز اغیار بریدم
_______________________________________188
خدمت آن نیست که محسوس باشد
یا دادن جا و بخشش و معکوس باشد
خدمت آنست که بر تو خشم گیرند
تو مهر ورزی و به چشم ملموس باشد
_______________________________________187
از او تا او را شدن
از او نامیرا شدن
شورست و خونی
ار چه قهقرا شدن
______________________________________186
استاد هر آنچه بودنی بود نوشت
هرگز جواب این سوال و ننوشت
گنه به اراده ماست یا خالق ما،یا
جبر و اراده را چون بهم بسرشت _______________________________________185
تویی تنها،تک و تنها در این دنیا
جهان را آینه دان وخواب و رویا
از شعور و عدل محروم است،او
کردارش ز پژواک است و بی ریا
________________________________________184
دوش به خواب آمد پری سیمایی
وقت سحر بود و شرح و شیدایی
روز وصلت بود بعد هجرانی
خورشید بتابید ، فریاد ز بیداری
_________________________________________183
لبم خموش است دلم گویاست
جان به جانش وصل و پویاست
هر که فارغ گشت ز قصه ما
مرده ست در وهم و رویاست
_____________________________________182
هر روز در دلم قیامتی برپاست
ز شوق توست، کالبدم برجاست
تا روزی بر آیی ز پرده برون
این قصه ما فارغ از کار دنیاست
______________________________________181
دل مامن اوست و قصه،وارونه نعل
روح زندانی تن است و طالب لعل
قالبی ساختند نامش نهاده ،تن
کار دل نجستن است و نیست جعل
________________________________________180
چو رود روان باش دریا منتظر توست
هان زود روان باش دریا منتظر توست
عشق در تو جاریست مرداب مباش
پُر سود روان باش دریا منتظر توست
________________________________________179
استاد هر آنچه بودنی بود نوشت
از کوزه و شراب و درد و بهشت
از عشق زمین و عشق فراز
اسرار ازل هیچ نسرود و ننوشت
_______________________________________178
ملتی چنگ به دین انداخته
ملتی دگر به عشق پرداخته
قومی دوان و سرگردان
ملتی شعر را بهانه او ساخته
_______________________________________177
استاد هر آنچه بودنی بود نوشت
آینه بر ما و عارفان را شد خشت
تقدیر چنین بود یا چیز دگر
اگر ز جان خود یا گِل بد بسرشت
_______________________________________176
کار دل درک حقیقت والاست و بس
کار ذهن صورت و اصواتست و بس
کار اون بالا و کار این اسفل،اخی
کارشان را بوالعجب کاریست و بس
____________________________________175
آه در بیانم ز فراق او جاریست
آب چشمانم ز فراق او جاریست
جنبش جان و من ز اوست
کالبد جانم ز فراق او جاریست
_____________________________________174
خیالی بر خیالم،محراب سجده گاهم
جوابی در جوارم، آداب سجده گاهم
رونق کاری در دنیای کسادان
شاهدی برخطابم ،آفتاب سجده گاهم
_______________________________________173
از همه جهان آزادم،از روز ازل چنین زادم
از دم و بازم شادم ،شکرا امل همین دادم
درس ازل که یادم داده است چنین
از روزی که در حواس پنج و شش،افتادم
______________________________________172
گفتمش، رمز حیات خواهانم
گفتا،نیست نهانی، راز جهانم
گفتمش چیست آن آب حیات
گفتا،بازیش دان، جاری روانم
______________________________________171
قامت رعنای خودت، همه احسنت
ساحت زیبای وجودت،همه احسنت
مانا باشی و سربلند و آزاد
غایت دریای جودت، همه احسنت
_______________________________________170
به خود آی،ز روزگار خفته ات ،به خود آی
به خود آی،زخواب آشفته ات، به خود آی
در قالب ذهنی و ز خویش به دور
به خود آی،ز عنان گسسته ات،به خود آی
_____________________________________169
گر بخسبی یا بگردی در جهان
مرگ در کارست،ای صاحبقران
پی علم باشی یا دولت مال
عمر چو بادست و آب روان
_______________________________________168
آن دلبر که قدح دستش داد دلدار
از باده او مست شدیم و هوشیار
از سلطه عقل برونست این دل
از قسمت ما می شد و تهمت اغیار
________________________________________167
هر چه خوردید و گفتید،گوارای وجود
قسمت شما اینست و عابدین را سجود
نقش گر کافر و مومن،ذات یکیست
نگاریده اویید،گر مومن اید یا گبر جحود
________________________________________166
یکی ز آتش عشق گوید و شور و حال
دیگری ز آتش سخت و درد و بی مثال
یکی رد این و دیگری در بزم دوست
همه در غفلت اند و اسیر قیل و قال
________________________________________165
دوش وقت سحر حدیث عشق بود و ثمر
گفتم ای جان مقصود چه بودست چه بهر
گفتا،مقصود تو بودی و بهر،من
گفتم چه کنم؟گفتا هیچ، از سود و ضرر
_____________________________________164
سحر محفل ما بود و درس ازلی
گفتمش برگوی رمزی ،گویم غزلی
تبسمی کرد و جز هیس نگفت
پی اسراری بودم که بودش بدلی
________________________________________163
زندگی با عشق عجین است و باده
حکمت دنیا از روز ازل چنین زاده
عده ای در وهم بهشتند و حوری
نسیه گرفته اند و نقد از دست داده
_____________________________________162
شادی پیش من است و یکی درم باز کند
نقطه پرگار جهانم، کیست دلبری آغاز کند
سلطان جهانم و تاج و تختم به راه
محتاج نگاه دلبرم گر چه عمزه و ناز کند
_____________________________________161
می حاضر و ساقی حاضر و من حاضر
پیاله در دست من و اغیار و شمن حاضر
میکده بر لب جوی و جام شراب
من مست و گل و بلبل در چمن حاضر
____________________________________160
همه در فکر من اند و تو در دل و جانی
همه در طلسم جااند و تو در دل و جانی
همه در رنگ و لعاب و کثرت و بو
همه در ذکر و دعااند و تو در دل و جانی
___________________________________159
آنچه در جهانست دو سر یک ماجرا است
همه یک خط است و لازمه این سرا است
همه داده ها یکی و دوبین ها معترض
دوئی بشکن،وحدت بی چون و چرا است
________________________________158
آفرین و صد آفرین بر چنین بازیت
ملک حیران و واله از زمین بازیت
قرین ات معترض گشت و مطرود
عاشقیم و مست بر واپسین بازیت
_____________________________________157
ای آنکه خالق نفس و ابلیس تویی
بانی آدم و ادریس و بلقیس تویی
دنیا و هر آنچه هست،تویی
احسنت که لایقی و قدیس تویی
______________________________________156
من از یار و اغیار،ممنونم
از تجربه ها ،ارغوان گونم
بهر درس بودند و کلاس
از خمر شراب گلگونم
_____________________________________155
از مدعی بپرسید آیین رسم عرفان
تا چون من بماند عاصی شرم آنان
بوی ندیده گفتم وصف گل و بهاران
شبنم ندیده گفتم،بارش نرم باران
_____________________________________154
دنیا بر پایه نفاقست و ریا
این قول بزرگانست و کبریا
از من چه گله ایست یاران
خویم ز ایزدست و عرشیا
_____________________________________153
به ذوق خویش دیوانه شدم
یار ندیده و ره میخانه شدم
از عابد و زاهد رمیده و روان
بخت برگشت و فرزانه شدم
____________________________________152
گفتم بهر چیست خلقت خاکی ما
گفتا تو شاهدی بر نظر بازی ما
گفتم مگر بی نیاز زِما نه ایی؟
گفتا تو خودِِ مایی،گم شده ی ما
____________________________________151
گفتم چونست رخ تو، نازنینا
گفتا که بی چونست بنده ما
گفتم چونست بی چونِ تو
گفتا بی چون شو،ای در برِ ما
_____________________________________150
گفتم ای یار بیا و بنشین بر دل ما
گفتا نظری کن حاجبی بر درگه ما
گفتم می نمبینم کجایی،سرورمن
گفتا بتکان غبار دل و بنگر رخ ما
____________________________________149
گفتم ای جان،دل من چرا گریانست
گفتا که فراق، زچنین یار،جریانست
گفتم چاره بر ما چیست،جانان
گفتا که تن خاکی،دلیل هجرانست
___________________________________148
گفتم،میل به افشا دارم صنما
گفتا برگوی و بنگر قدرت ما
گفتم،ترسم که بر دار بروم
گفتا،که به رمز گوی اسرار ما
____________________________________147
شمع محفل عاشقانم ،هر زمان
لامکانم و این تنم، حبس مکان
جای من در عرش و بر سفلی نظر
بهر مصلحت یا حکمتم در جهان
___________________________________146
اسرار ازل آموخته ام ،یاران
نه توان کِتم آن دارم، نه بیان
گر بگویمش دستور نیست
لب ببندم،دل بجوشد از میان
____________________________________145
من کیستم؟نیاز بی نیازم،چیستم؟
من کیستم؟ابزار اظهارم و نیستم
گم گشته ذهن حیرانی ام
من کیستم؟مغز عالمم یا پوستم؟
____________________________________144
جواب مهر ورزی و وفا
ظلم و جورست و جفا
پی ابزاری و نام و نوا
درد آید در پس هر دوا
______________________________________143
تجربه خواهی نمود،دو چیز و نتوانی بیان
یکی یزدان کبیر و آن دیگری را مرگ بدان
آنچه خواندی و بشنیدی،شنیده هاست
شنیدن کی بود مانند دیدن، ای مهربان
___________________________________142
گیرم که نباشد روز حساب
زمانه قدارست بدهد جواب
مراقبه راهکارست و نماز
دنیا،آینه و امریست صواب
____________________________________141
جهان،جهان اذهان است و اذهان،قائم به فرد
مُجاز است نسبیت،مطلق ؛محالست و طرد
هر آنچه هست،هم صحیح هست و هم غلط
قضاوت،اشتباست و زبان،اظهار باطن و سرد
_____________________________________140
با نفس نجنگید،او فاتح جنگ است
با وی به صلح آیید،نغمه چنگ است
عمری به ریاضت یا زجر بدادی
اینک بپذیرش،خاشع و لنگ است
_____________________________________139
از شغل گرفته تا رسم رسوم
از ورزش و شعر تا علم نجوم
سرکارید سرکارید سر کار
اینست شمه ای زان قصه شوم
______________________________________138
ماییم که در قالب ذهن به دام افتادگانیم
جنگهای هفتاد و دو ملت را بنا نهادگانیم
در کشور عشق،وحدت است و یگانه
ماییم که در کشور عشق بی جا شدگانیم
___________________________________137
حقیقت،زنده و حی گردیدن است
جنگ ملت، از گوش بشنیدن است
گوش دل شنوا و در پرده نهان
کتابت،گوش دگر و دو دیدن است
____________________________________136
پایدارست جهان از قدرت ذهن
عادلست زمانه،بشکند شهرت ذهن
شک کن بر دادهها و بر شک،یقین
فرسوده شود دانش پر لعبت ذهن
___________________________________135
جز بی نام تو نگیرد دل ما
جز بی کام تو نگیرد دل ما
دام زیباست و هش ربا
جز بی دام تو نگیرد دل ما
___________________________________134
گیرم که روز فجر نباشد
وصلت بعد هجر نباشد
یک نکته هست،بدانی
هرگزعملی بی اجر نباشد
_____________________________________133
عاشقانه خواهم ماند با او
عارفانه خواهم ماند با او
ابلیس و نفس فعال است
جاودانه خواهم ماند با او
_____________________________________132
نه شب رام من است، نه من رام او
نه دوست دام من است، نه من رام او
بر بال فرشته باشم یا چاه بابیل
نه شور کام من است،نه من رام او
_______________________________________131
حِسم بود مرا روزی، بر مسجدی دوان
ختم شد نماز مغرب و در منبری خزان
فوت نماز آمد بر یکی، آهی کشید
فروختم صواب نماز و بگرفتم آه روان
______________________________________130
قولیست در آخرت دوزخ و بهشت بُوَد
مومنین را اجرت و بر منکر کیفر بود
نه مکانست آنجا، بهشت بود، نه زمان
به مصلحت سر و کاریم گر حکمت بود
_____________________________________129
در مزرعه بودم خار با گل همی گفت
بخت تو بیدار و شانس من چرا خفت
من حافظ تو بودم جانت به جانم وصل
گُل آه کرد و خندید و بمرد و هیچ نگفت
_____________________________________128
برق نگاهش صلیب عشق بود و بردار کرد
بی جهت ذهن ما فقه و اصول انبار کرد
از ازل ناف مرا بر عشق بریده بودند
عفو بداد و به آخر جلب مرا سیار کرد
______________________________________127
گر راه بودم و بی راه،سرم سلامت بادا
رعیت بودم و گر شاه،سرم سلامت بادا
نقشه بود یا جبر، در پنجه توام،یا رب
در خانه بودم یا راه،سرم سلامت بادا
________________________________________126
از همه بریده ام در تو پیدا
وصل بود و فراق و شیدا
همه شوق بود راه و بی راه
باز آ،گه نهان و گه هویدا
_______________________________________125
لبت از جام می خالی هیچ مباد
راهت ای یار خَم و پرپیچ مباد
از قید تکلف برهانم که بندیست
در ره تو یا رب،هیچ پاپیچ مباد
______________________________________124
جانا غباری بر دل نمانده است و بیا
زنگ ها زدوده گردیده است و بیا
من و ما محو گشت و همه توئی
بهانه مگیر چیزی نمانده است و بیا
______________________________________123
هر که در ذهن قدم زده است
بر دل بی غش دم نزده است
عمری سراب دیده و آب نه
با هیچ بوده و غم زده است
___________________________________122
ما به تکرار خطا اُستادیم
چاه را بدیدیم و افتادیم
پشتمان به چه گرم بود،که
اینچنین گستاخ ایستادیم
_____________________________________121
پوشش ات گر دل پذیرد روا است
هر آنچه را ذهن پذیرد ناروا است
نقاب رویت کنی یا عریان بگردی
دل و جانت هر چه پذیرد دوا است
______________________________________120
قدم هایت هر روز شمرده باشم
ندای قلبت از دور بشنیده باشم
گهی تند و گهی آهسته آیی
چه روزی آیی و رویت دیده باشم
_______________________________________119
به آنی رفتی و هفت روزه حالا
به شنبه رفتی و چند روزه حالا
قرارت بوده که جمعه بیایی
نظاره کن ببین سی روز حالا
____________________________________118
جهانی را صلح پنداری، محال است
جنگ،یک بال آنست و ملال است
خیر و شر به نسبت است،یاران
استون جهانست این و حلال است
___________________________________117
ناله من از نای من در ساز و کرنا بشد
واژه ی من از نای من در باد سرنا بشد
شور من جوشید و من نالان و زار
شوق من لبریز و در آواز نی معنا بشد
_____________________________________116
نیست در شهر ، همنشین دل ما
کیست آن ؟ بست نشین دل ما
ما خوی به تنهایی داریم ، دلا
کیست آن خوشه چین دل ما
_______________________________________115
چه بی ذوق است جهان،در بازی ما
این همه بیند و عجز ز غمازی ما
درس ما پیاله و شراب و می ناب
گشته مات جهان ز جانبازی ما
____________________________________114
این مثل است نه مثال ،از اولیا
دریا و سکوت دان، بسان کبریا
هست آسمان و سکون زین نظیر
بهر تفهیم است و نشان، از کبریا
______________________________________113
آن موی مشکین جعد ،که دل رباست
یا چشمان سیاهی که هوش رباست
وصف عاریه است به نقش جهان
بنگر که آفتاب جام جهان چه هاست
____________________________________112
بندیست تو را آداب و رسوم
به خیالی و گرفتاری و شوم
تا چند پایبند مذهب و دین
بگسل،همه قیدست و هجوم
_____________________________________111
به کی بگویم راز دلم،نازنین من
کو گوش دلی در برم،نازنین من
سوخت تن خاکی من از فراقت
سر به چاه کنم و داد،نازنین من
______________________________________110
دلم به قرابت جسم ،بی جان است
عقلم به متابعت نفس ،ویران است
مدتی ز خویش دور بودم به هوا
جسمم در بند سرای احزان است
______________________________________109
از همه رنگ ها گذرم به خاکستری فتاد
جام جمی بود و به نگین انگشتری فتاد
رنگ سحر بود و جان عشق و همدم من
او را بدید کثرت و رنگ و سکندری فتاد
___________________________________108
گر رفتگان چشم به راهند، پنچ شنبه ها
یا منتظر خیرات و دعااند، آخرهفته ها
آنجا نه زمانست و نه مکان،ای همرهان
زنده جویید،که محتاج اند، نِی خفته ها
___________________________________107
فلسفه آفرینش، که گهی اینست و گه آن
یا چیز دیگریست و نمی گنجد در بیان
شاد زیستن و شک داشتن،حکمتیست
مختصر گفتم به دو جمله،نه شرح آن
____________________________________106
دلم برای خودم تنگ شده است،یادم بخیر
دستم بر روی چنگ شده است،یادم بخیر
ز احوال همه جویان و ز خود دور شده ام
پایم به کوی آهنگ شده است،یادم بخیر
____________________________________105
تاریخ به گمانی،سر دارد و پایان
عبرتست و آه یا حسرت شاهان
در مکتب ما،نه اینست و نه آن
درک این دم است و جان جانان
__________________________________104
آن کس که سیر شد در علفزار دنیا
فربه و چون طبل،در شور زار دنیا
عمرش تباه گشت و بختش سیاه
ثمری نمادش جز آه، در کارزار دنیا
____________________________________103
عشاق به می نابت خمارند،بیا
جز ز دست تو می نخورند،بیا
لغزشی بود و خطا، معذوربدار
روز و شب،لحظه شمارند،بیا
_____________________________________102
سیل خروشان دیدی و کنار رفتی،احسنت
رنگ و کثرت دیدی و کنار جستی،احسنت
تقلید، زر باشد و گُل،بار گرانیست بر دوش
زمان را لحظه بدیدی و بشکافتی،احسنت
___________________________________101
کاملی تو جان پسر، پس معما طرح نکن
کار ذهن است،این کلاف،بِهِل، شرح نکن
دل سپید و فارغ است زین رنگ و بوی
بی غش و غل،مآمن اوست،جرح نکن
____________________________________100
روزی گذرم افتاد بر گذرم
از من گله ای و زد به سرم
عبرت بگیر از من،تجربه ام
تا کی بمانی و نالان،دربه درم
___________________________________ 99
اگر اَنا باشی، جهان آینه است
محو شوی و فنا،گنجینه است
آیینه بهر وجود است نه عدم
چاره غرق و تَن ،هزینه است
___________________________________98
عجایب خلقتی دیدم درین دهر
برای یکی مِهر و بهر دیگری زهر
خاک پایت شوم،قربان تو را من
این چه بودا، جمع سرگین و گُهر
__________________________________97
اسرار ازل دانم و لب فرو بندم
قولیست بدادم و بدان پایبندم
گرچه نفس میل به افشا دارد،من
فاش نسازم و چارمیخش بندم
__________________________________96
دانی که چرا رفیقان همه نامردند تو نالان
این سیلی روزگار است ،نه زخم سنان آنان
تا روزی به خود آیی و خدای گیری ،رفیق
گرنه تو نیز نامردی رفیقات مَردند و خانان
________________________________95
پدر مرا درسی بداد بی نطق و کلام
رفیق خودت باش نه غیر،خوش مرام
با همه بساز و خادم باش و مهربان
رفیق، تنها خداست و خدا، والسلام
_______________________________94
مرگ و خدا و دین و جهان آخرت
خط قرمز است و گناه و مغفرت
ما شیر بیشه آتشیم و ز نسل آب
شیرجه زنانیم به ناری بالامعرفت
_______________________________93
گر دنیا دار نسبت هاست
شک کنی یا تردید،رواست
هر چیز به نسبت است،شاید
دنیای دگر نباشد و برهواست
___________________________________92
گویند مرگ پُلیست و یا گذر
یا پنجره ایست بر رهگذر
اینجا دار فانیست و آنجا بقا
مرگ فراقست،زِین تُرَّهات،برگذر
___________________________________91
آن یار غار که در جستجوی آنی
در لامکان یا در زمان ،در پی آنی
معدن اسرار است و دنیای آمال
در تو نهانست،گر به خودآی،آنی
___________________________________90
جهان آینه است و تویی تنها و تک
همه تمثال توست در تکها و پاتک
تمیزش نیست و بی نفاق است،زنهار
زمانه عادل ست و اعمالش تیزوتک
_____________________________________89
ما از عدن یا از درختزار آمدیم
بهر سایه،یا ز بهر تکامل آمدیم
چاره چون است و روش چون؟
سکونست و آرامش، زهرجا آمدیم
___________________________________88
غوغا که می بینی،ترس است و کم بینی
فریاد ز تنهاییست،هر چند که صلح بینی
گاها که حرص بینی یا مِهر سخا و ظلم
ترس است و تنهایی به اشکال دگر بینی
_____________________________________87
گنج در زیر پا هست و ما کوه کنانیم
خاکها دریده و هر روز، در به درانیم
دوران به سر آمد و ما در نقطه اول
مقصد ، بی جاست و ما آوارگانیم
______________________________________86
گر راه دین گزیدی،مبارک بادت این
یا ماه جبین گزیدی،مبارک بادت این
پسندم ،پسندت ، گر باب میل نباشد
بر ما همین گزیدی،مبارک بادت این
____________________________________85
گر تو را منع کردند و حرام
ننشین کنار جوی و نگیر کام
آتش در انتظار است و سوزان
اینها برای خامان است و دام
___________________________________84
در ذهن نگنجد و در بیان نیاید
در عدم یابی و فنا،به عیان نیاید
یا در مرگ تن یابی یا روز قیامت
ظلمیست، همه آیند و صانع نیاید
___________________________________83
توصیف ذهن از خدا و تعظیم بتان
هر دو یکیست و متفاوت شرح شان
تعریف دیگریست از عاشقان و عرفا
در فنا یابی خدای را و نتوانی بیان
____________________________________82
تو شرف داری ،عاشقی پروانه وار
جانت عرفان و جهانت ،کار و بار
جبر زمانه است و تسلیم،ره گشا
پرت افلاکی و سرت بالای دار
____________________________________81
بهره بردیم از وجودت خوش بیان
سایه ات بر سر،نصایح ، عین جان
آفرین بر حُسن خلقت،مرحبا
راه تو پنهان،سلوکت گشت عیان
______________________________________80
هر چه رفتیم جز ره دوست
راه پُرخطر و گردنه کوهست
زحمتی بود و غفلت و زلت
دانش ما خطا بود و پوست
__________________________________79
پاشنه آشیل است تو را دانشت
قضاوت خوب و بد، یا خواهشت
آخر و عاقبتت دانی که چیست؟
تنبلی و نادانی و راز فاحشت
___________________________________78
دوست دارم فراتر روم از بحر و برون
به خاکیون رازی نهفته بگویم از درون
چه باشی با خرد یا که مست،دستگاهی
برادر،گر چه باشی از مومنون یا کافرون
___________________________________77
دوست دارم فراتر روم، رازی بگویم
پرده ها درم و با قلم یا سازی بگویم
گوش ها پُر است و شوق من فزون
لب نبندم و شمه ای زان بازی بگویم
___________________________________76
پایدار است این جهان،در گشود عقده ها
هم در اثبات جبر و اختیار و نفی ها
در حجاب و غفلتی،در کار خود یا دگری
نقش ات اینست،خودشناس و اثبات ربُها
__________________________________75
خواهم در گذرگاه راه و نیاز
من باشم و ساقی و ناله ساز
فارغ از هیاهوی دنیای گذران
مات در چهره دلبر روح نواز
________________________________74
جنگ اذهان است هر چه هست،نازنیا
جنگ ندارد اهل دل با اهل مست ،نازنیا
زاویه دید است هرچه هست،نه صلاح
دید بالا وحدت ست و پایین پست،نازنیا
__________________________________73
بعد از وادی بُت،منجی عالم ،ادیان بشد
خوف بود و رجا و عشق آمد و جویان بشد
در راه کمال،کویست،بنهاده اند نام او پوچ
این نیز نپایید و رهایی در ،درک هیچان بشد
_________________________________72
دفتری دارم نهانی خوش لحان
فارغ است از قید و بند عاقلان
برگهایش زرفشان و سبز و تازه
جوهری دارد ز دریاهای بیکران
___________^_________________71
شیخ اجل بگفتش که پرده، خود ماییم
ما نیز قبول و بی تامل و مثل شماییم
این نیز به تقلیدست و شاید اسرار نباشد
یک لحظه بیندیشم که شاید به خودآییم
_______________________________70
آن عاشقان که از عشق بگفتند
یا ز گل و بلبل و سنبل سرودند
در وادی بالاتر از آگاهی و عشق
هیچ نگفتند و نسرودند و نرفتند
________________________________69
عمر مادرم دراز که میگفت به نماز
فرزند دگران نگهدار و فرزندم بنواز
روح پدرم شاد که میگفت بی نطق
بنشین در گوشه ای و با خویش بساز
_________________________________68
عمری بر دوش کشیدگانیم و بگذشت
حمال ایده و نظرگاه دگرانیم و بگذشت
من بوی شنیدم از یار چون بنهم سر
شکرا،زچرخ مقلد برهانیم و بگذشت
_________________________________67
آن یار در بی سوست و منم در جهات
آن یار در بر است و امیدم بر کائنات
فریاد و آه از تحری دارم و از خویش
عمری بی قرارم در غرار و بی ثبات
_________________________________66
این نفس،چشیده و گوش کشانم می برد
آن یار دمیده بر من، دل و جانم می برد
وامانده منم، در این کشاکش دل و گِل
آخر بنگر،آن نفس ذُل یا دلستانم می برد
________________________________65
پادشاه سرزمین خویشتنم
شور عشقی، درجان و تنم
بی رنگ و فارغ از ما و منی
نپاید شاهی دیگر در وطنم
________________________________64
اهلِ دلی یا سیاهی لشکری؟
در دگر آباد یا فلان کشوری؟
خالی از روح و روانی،خودآ
جهانی در تو نهان و محوری
_______________________________63
این بَدان، نفس و شیطان و زنان
هر سه یکی اند و متحد و رهزنان
توجه، جان است هر سه را و غذا
برگوی اَعوذت را،بجویش آه زنان
_________________________________62
این خواب نشان وصلت است
گر چه وصالست ، مهلت است
او نماید روی،من در بی هشی
گر چه خواب است،دولت است
________________________________61
تا نمیری کی رسی بر دلستان
تا نمیری کی دهد رب غسلتان
موتوا قبل ان تموتوا را بجوی
هیچ نیابد چنین اقبال، رزقتان
___________________________________60
نه ایی حافظ،لوح محفوظی برادر
همتی کن بار دگر مقبول افتی به در
چند گویی ورد و جمله های دیگران
علم الاسمائی، چه جویان، در به در
____________________________________59
قالبی تو،شه نُما،این مبارک بادتت
کار تو اینست ،زین دو روز مدتت
منعِ توست، زنگار دل ، افکار خل
جلایش ده، انصتوا،از برای عزتت
___________________________________58
این قانون و مذهب و آئین و دین
بهر زاهد است و شاکرین و عابدین
آنکه اخگرِ عشق در او زنده گشت
واصل است و بی خبر از، آن و این
___________________________________57
زمزمه ها شنیدم از دور که گویند
مغرور است و خودگیر و ناپسند
میل سفر ندارد و دورست ز عالم
مشغول درونم و از من بی خبرند
____________________________________56
گر چه نازم بی نیازست،چشم نیست
یک نیازست بی نیاز را،دستِ کیست؟
خوش به حال ذره را،آفتاب دیده را
شاهدی از سایه سارت بهر چیست؟
___________________________________55
سفر، فرار ز خویش است و بسان شُرب مِی
لَختی زِ سرخوشی و عمر گرانت بشد طِی
به گلستان خوش می روی یا فلان آباد و دیر
یار در خانه است و چشم به راهی تا به کِی؟
______________________________________54
گر چه دوری یا ملالی، ای صنم
نکته ها چون تیر بر رفت برتنم
گر صباحی رفتی باشی از وطن
عشق تو جاری،سایه ات بر سرم
____________________________________53
کف دریا خس و خاشاک بُوَد
قعر دریا معدن دل پاک بود
کف را بهل،قعر بین،ظاهرگرا
واژگونی از گردش افلاک بود
____________________________________52
تار مویت آمد خیال
ماه صومت شد شوال
کف بدیدی،دریا نگر
سِر بگفتی ،شد وبال
____________________________________51
بند بگسستی،بجستی از مدار
آن خود دیدی،ز مایی وامدار
بند زنجیری ،نه تک بندی جدا
تو سراب دیدی،نه دارالاقرار
________________________________________50
حلم و بردباری ات مرا گستاخ کرد
پرده پو شی ات مرا سرشاخ کرد
ساقی روز الست،مرحمت کن
بخشش ات بر گنهم،مرا بر کاخ کرد
______________________________________49
در گلخن وجودم در بند و در سجودم
این نیلوفر وجودم،او داد و من خزیدم
دانی که چیست نامش یا رمز آن رهایی
خموشی را گزین کن،من دیدم و دریدم
______________________________________48
تو کز عصیان و طاعت نه زیان داری نه سود
بهر پاک و ذوالجلالت رحمتی کن هرچه بود
ما شماریم جرم خود را و خطا،خط بر زن
چشم بربند،بخششی کن از کرم وز بحر جود
_____________________________________46
ای دوست برو که رندانِ فِطَن ،ماندنی نیست
این دفتر عشق است که هرگز خواندنی نیست
یک نکته ی رمزیست به یاسین که دلدار نگفتش
ای دوست نجویش که اسرار ازل گفتنی نیست
_____________________________________46
چون ز معراج بازگشتی ای رسول؟
روضه رضوان دیدی ،این عدول؟
ضم ضمه داشتی یا امانت یا گرو؟
لا بودی، هست گشتی زین شمول
____________________________________45
این رسم رفاقت است و گِله نیست
گرچه تسلیم ،امر است ،چاره نیست
من راضی به رضایت نیم و ناراضیم
این نیز به ندرت است و سلسله نیست
_____________________________________44
یوسف را حسد دریده و گرگ متهم گردید
به جمالش ذلیخا رسید و زنان دست ببرید
ذلیخا جوان گشت و پدر بینا،یوسف عزیز
همه به نوایی و مست،اخوان به نوایی نرسید
__________________________________43
بر درم مران و بنواز سرم باز
راههایی رفته و آمده ام باز
میل گنهم بعد بخشش توست
در توبه ات گشوده و برایم باز
______________________________________42
جهان بر صورت است و هُش ربا
جذوبش بسان کَه هست و کهربا
آنکه ظاهر دید و معنی را ندید
پای او در گِل،ببین و چشم گشا
_______________________________________41
دان که دنیا ساحر است و عمر به یغما می برد
جیفه ایی را زر نشاند ، عقل ز سرها می برد
می دمد بر سینه ها هر دم فسون،بارخدایا
تحفه ایی نیست،بین که جان ها می برد
__________________________________40
شکر کن که شکر ،نعمت افزونت کُناد
ناسپاسی کام از کامروا بیرونت کناد
دولت و مال و منال و حشمت و جاه
نیست دائم،دولتی بردار،باقیت کناد
________________________________39
خوش باد آن روز که پرده پندار دریده شود
شیشه و صد رنگ با منجنیق اِشکسته شود
جمال و رخ و زیبای خوبرویان عاریه است
خوش باد آن روزکه یار ز چشم دل دیده شود
_________________________38
هر ثنا و هر ستایش در دعا
مر توراست و دیگری را ابتلا
نقمت است کبر و جاه و ذلتی
بار خدایا ،این گِره نیز برگشا
______________________________________37
دل من سودای وصلِ یار دارد
خاطی است و سنگینی بار دارد
شوق دیدارش ،دلم را مرهمی
یار بخشیدم و طمع اغیار دارد
__________________________________________36
چاه است و تاریک و منم تک و تنها
طناب نادیده و نامش، عروه الاوثقی
بانگ آمد که بر ببندید،وقت تنگ است
به فریاد رس، توئی تنها در این دنیا
______________________________________35
آن یار تا که مرا ز دریا خوانده است
ابر و باد و خور، هر سوی رانده است
تا که بارم بر سر هر شوره زار و سبزه زار
آنکه بازش کرد آغوش،دل نمرد و زنده است
_________________________________________34
خوشتر از تو ندیدم رویی،رخ بنمای
بهتر از تو ندیدم سویی،رخ بنمای
نباشد به عالم سوی و رویی،نگار من
ماه تر از تو نیست گویی ،رخ بنمای
____________________________________33
چرا خواهی، هستم کنی؟
من که نیستم، مستم کنی
هست و نیستم با تو است
به نقش خاک و پستم کنی
_____________________________________32
مرا سَرکش،هم از خویِ فرشته برنهادی
سرشتی و سرشتم را دو رشته برنهادی
گهی اینم گهی آن و بمانم هر دو را من
مرا آدم دمیدی،به برزخ یا بهشته برنهادی
_______________________________31
گر جام و می گر شور و شر پرستم
یا خال و خد ،گر سور و سر پرستم
هم سور و سر،هم خال و خد تو هستی
من خام و مست مشتاق و فر پرستم
_____________________________________30
به نازم آن دست و آن نوا را
صفا بخش بود محفل ما را
به گیتی گر بود عمری دگر بار
به دل خوانم که آید کوی ما را
________________________________29
اگر خواهی جهانی را به دلخواه
بخوان حمد و هزاران قل هوالله
ستایش و ثنا او راست به عالم
که هستی آمده او را هواخواه
_____________________________________28
دیوانه چه حاجت،به کتاب و مسند و شعر
دیوانه جه حاجت،به نماز و مسجد و غیر
او که بی چون است و بی سوی و بی جای
دیوانه چه حاجت،به رسوم و کعبه و دِیر
____________________________________27
خوشا آن شو که دوستان در برم بی
ز دستی جام و به دستم بربَطم بی
صدای صادق و گفتار پرویز و نگاها
چه میشد هر شو و هر روز،در دلم بی
________________________________________26
رنج دوران برده ام،تا مِی ناب خورده ام
گه نهانی خورده ام،بی تب تاب خورده ام
پای دار است آنکه گوید سِر تو،رحمتی کن!
مِی ناب و من خمار و با گُل و آب خورده ام
_____________________________________25
لغزش ما،ز خوی آدم و حوایِ توست
حمد ما، ز خوی ذات کبریای توست
این حلال و این حرام و دوزخ و آذر
غم مخور، نیست کیفر،فدای توست
_____________________________________24
چو مالوجه بنا گردید، بگشت پاک
روان، جاری ،جهانی را بشست پاک
زلال و روشن و دل های بی کین
تمام مالوجه دلیرند و سرشت پاک
______________________________________23
چشم بگشا،نیست جامی در این گیتی
خشم ننما، نیست نامی در این گیتی
به میلی گر بجنبانی،بیفزاید دوبینی را
شمع بنما،نیست بادی در این گیتی
________________________________________22
بر دین که راه نجات خوانند آنرا
گه بر شک و گاه بر یقین دانند آنرا
بر جام و مِی و بر رخ یار نشانیست
عاقلان لا کنند و عاشقان دانند آنرا
____________________________________21
به عالم نیست راهی، به جزء سوز و به جزء آهی
به دل نیست باقی، به جزء نور و به جزء آهی
گرت خواهی دل پاکی ،نرو راهی به جزء دریا
به آدم نیست کاری به جزء شور و به جزء آهی
______________________________________20
آنچه گفتند و نوشتند و یافتند، پوچ است و پوچ
آنچه بافتند و سرودند و نواختند،پوچ است و پوچ
یارا،برخیال است این جهان و بی خیال این جهان
آنچه بشکافتند موی را و نشکافتند، پوچ است پوچ
___________________________________________19
عصیان گرم و سرکشی،میراث من است
طغیان گرم و لغزشی، میراث من است
آدم به تمرد ماند و فرشته به عقل،بنگرا
یادگارم و این تخطی،میراث من است
________________________________________18
فرستادم تو را سایه،که باشی بی همه چیز
همانیدی هر آن دیدی، که مانی بی همه چیز
بگشتی واله و نالان، در این چیز و در آن چیز
بگردانم تو را پاک و مطهر به آنی بی همه چیز
__________________________________17
تو پنداری که آفتابی برآمد
بشد غارِب ،ز اختری برآمد
جهانی را چنین بین و بیندیش
تو چرخیدی، نه آفتابی برآمد
_______________________________16
اصل ما از اوست جنبش ما نیز هم
هم زمین و چرخش آسمانها نیز هم
ما از او شاد و همه عالم از او شاد
قائم و است و حی، با معما نیز هم
__________^_________________________15
هر که را معرفت عطا بودش پایدار
دان که او را مهنت و رنجش پایدار
کس نباشد بی محک او را قنق،شبی
مِی بدادش همچو منصور بردش پای دار
__________________________________14
جمعی منتظرند و ما در جوی روانیم
وعده ها شیرین و ما در کوی روانیم
در بحر یکتایی فنائیم و در اصل بقائیم
قحطی شده
برچسب:
نویسنده: علی حسینیان